Alfredo, içindeki idealizmden beslenen bir ruhun etkisiyle Madrid’e gelir. Amacı, insanların kendilerini gerçekten canlı hissetmelerini sağlayacak, kalpten gelen ve daha özgür bir performans yaratmaktır. Ona göre tiyatro, sahneden çok daha ötesinde, doğrudan halkla yüz yüze gelerek, sokaklarda başlamalıdır. Alfredo ve topluluğu NOVEMBER, gösterilerine dışarıda başlarlar; herhangi bir kasaba meydanında, bir parkta ya da şehrin en işlek caddesinde. Gösteriler, yoldan geçenleri kışkırtan şeytanlar, toplumsal bilinç gösterileri ve kanun kuvvetlerini alarma geçiren aşırıya kaçan eylemleri içerir. Bu performanslarda sınırlar yoktur, sansür yoktur; sadece halkın seyirci olmaktan çıkıp, sürpriz, korku, gözyaşı ya da kahkaha ile oyunun bir parçası haline gelmesini sağlayan geçerli fikirler vardır. Alfredo’nun bu yenilikçi tiyatro anlayışı, film boyunca izleyicilere ilginç ve düşündürücü bir deneyim sunar. Film, tiyatronun sınırlarını zorlayan NOVEMBER adlı bu topluluğun çalışmalarını derinlemesine işler ve seyirciyi, sanatın insanlarla nasıl doğrudan etkileşime geçebileceğini keşfetmeye davet eder.