Lucía ve oğlu Alejandro, toplumun koşuşturmacasından uzakta izole bir yaşam seçmişlerdir. Düz, çorak bir arazide yuvalanmış, huzur ve sükunetle çevrili konutları, onlara barışçıl bir varoluş hedeflerini gerçekleştirmeleri için mükemmel bir ortam sağlıyor. Bu uzak sığınakta, birbirlerinin arkadaşlığında teselli bulurlar ve anne ile oğul arasında kırılmaz bir bağ oluştururlar. Günleri, küçük aile birimlerinde derin bir sevgi ve anlayış duygusunu besleyen basit sevinçler ve anlamlı bağlantılarla doludur. Onları saran uçsuz bucaksız doğa, derin bir özgürlük duygusu sunarken aynı zamanda dünyadan uzaklıklarını ürkütücü bir şekilde hatırlatır.