Film, muhabir Steve Hartman ve fotoğrafçı Lou Bopp’un çok anlamlı ve duygusal bir projeye girişmelerini konu alıyor. Yedi yıl gibi uzun bir süre boyunca, okul saldırılarında hayatını kaybeden çocukların boş kalan yatak odalarını fotoğraflayıp belgelemek için yola çıkıyorlar. Bu süreçte Hartman ve Bopp, her bir odada bulunan kişisel eşyalar, oyuncaklar ve kitaplar gibi detaylara odaklanarak seyirciye kaybedilen yaşamların dokunaklı portrelerini sunuyor.
Her odaya girdiklerinde, ailelerin çocuklarına dair anılarını ve hikayelerini dinleyerek, trajedilerin geride bıraktığı derin izleri daha da somut hale getiriyorlar. Film, bu boş odaların duygusal ağırlığını izleyiciye aktarmakta oldukça başarılı. İzledikçe, çocukların hayalleri, umutları ve yaşamlarından kesitler içeren bu odaların aslında ne kadar dolu olduğunu fark ediyorsunuz. Film, sadece kayıpları değil, aynı zamanda geride kalanların yas süreçlerini ve yaşanılan acıları da merkezine alarak, trajedilerin gerçek boyutunu gözler önüne seriyor. Film, izleyicilere, okul saldırılarının ardındaki insani hikayelere derinlemesine bir bakış sunarak iz bırakıyor.